هیپرتانسیون(فشارخون بالا) هیپرتانسیون وهیپوکالمی(کم بودن پتاسیم) قسمت دوم:

خلاصه ای از نتایج ازمون های گوناگون برای هیپرتانسیون همراه با هیپوکالمی

I. اگر دفع آلدوسترون افزایش یابد و PRA ساپرس شده باشد تشخیص آلدوسترونیسم اولیه ناشی از آدنوم تولید کننده آلدوسترون , هیپرپلازی ندولار یا هیپرپلازی آدرنوکورتیکال است .

II. اگر دفع آلدوسترون افزایش یابد و PRA طبیعی یا افزایش یافته باشد تشخیص آلدوسترونیسم ثانویه به هیپرتانسیون تسریع شده یا بدخیم , هیپرتانسیون رنوواسکولار, هیپرتانسیون اساسی همراه با درمان دیورتیکی یا هیپر تانسیون اساسی همراه با قرص های ضدبارداری خوراکی است .

III. اگر دفع آلدسترون کاهش یافته و pra ساپرس شده باشد مینرالوکورتیکوئیدهایی به غیر از آلدوسترون همانند دزوکسی کورتیکوسترون یا کورتیکوسترون ممکن است مسوول ایجاد هیپرتانسیون باشند .

A. سندرم کمبود 17- آلفا- هیدروکسیلاز با هیپرتانسیون ,آلکالوز هیپوکالمیک,هیپوگنادیسم,آمنوره اولیه , فقدان یا میزان اندک 17- هیدروکسی کورتیکوستروئید یا آلدسترون در ادرار و پاسخ دهی به گلوکوکورتیکوئیدها مشخص می شود .

B. سندرم کمبود 11- بتا – هیدروکسیلاز با هیپرتانسیون , آلکالوز هیپوکالمیک , احتباس سدیم و ادم , بروز صفات ثانویه جنسی مردانه در زنان , بلوغ زود رس در مردان , کاهش دفع 17- هیدروکسی کورتیکوستروئید و آلدوسترون و پاسخ دهی به گلوکوکورتیکوئیدها مشخص می گردد.

پیلوگرام وریدی غیر طبیعی



IVP با توالی سریع روشی غربالگر برای تعیین نقش کلیه در هیپرتانسیون است .
I. اگر اندازه کلیه ها کاهش یافته و تخریب شده باشند و کالیس ها چماقی شده باشند پیلونفریت مزمن محتمل است .


II. اگر کلیه ها چروکیده شده باشند و کالیس ها و لگنچه ها طبیعی باشند گلومرولونفریت مزمن یا نفرواسکلروزر محتمل است .


III. کلیه های واضحا" بزرگ شده به همراه کالیس های عنکبوتی عملا" برای بیماری پلی کیستیک پاتوگنومونیک است .


IV. بیماری پارانشیمی اولیه یک طرفه که ناشی از اختلال عروقی نباشد با کالیس های چماقی شده و نازک شدن قشر کلیه در سمت مبتلا مشخص گردد علاوه بر یافته های اوروگرافیک شواهدی که بیشتر به نفع بیماری پارانشیمی یک طرفه به عنوان علت هیپرتانسیون هستند تا بیماری رنوواسکولار شامل سابقه عفونت های دستگاه ادراری کاهش اسمولالیته ادرار و افزایش غلظت سدیم در آزمون های تفکیکی عملکرد کلیوی , نمای عروقی طبیعی کلیه در آرتریو گرافی به استثنای زمانی که اندازه عروق مطرح کننده کاهش عملکرد است و فعالیت طبیعی رنین پلاسمایی محیطی و کلیوی هستند .


V. هیپرتانسیون رنوواسکولار با یکی یا بیش از یکی از یافته ها ی زیر مطرح می شود : a کاهش یک طرفه اندازه کلیه بیشتر از 5/1cm در چپ یا 1cm در راست b) ظهور تاخیری ماده حاجب در سمت گرفتار c) غلظت بیشتر ماده رادیواپاک در سمت مبتلا زمانی که ماده حاجب سرانجام ظاهر می شود و d) بریدگی لگنچه یا حالب فوقانی در سمت درگیر توسط عروق جانبی حتی اگر یافته های اروگرافیک مطرح کننده هیپرتانسیون رنوواسکولار باشند نیازی به بررسی های اضافی وجود ندارد مگر آنکه جراحی مدنظر باشد .بررسی های کمکی که علاوه بر ivp برای تشخیص هیپرتانسیون رنوواسکولار در دسترس هستند عبارتند از رنوگرام رادیواکتیو , تعیین pra , ائورتوگرافی , کاتتریزاسیون ورید های کلیوی برای اندازه گیری سطح pra و ازمون های افتراقی عملکرد کلیوی .


A. رنوگرام رادیواکتیو ازمون ساده و بی خطری است این روش یک بررسی تشخیصی اختصاصی نیست بلکه مقایسه ای میان میزان جریان خون هر کلیه انجام می دهد هر چند یافته های مثبت رنو گرام و ivp همیشه همزمان در یک بیمار وجود ندارند ترکیب این دو ممکن اسب بیماری رنوواسکولار را در تعداد بیشتری از موارد نسبت به هر یک از این آزمون ها به تنهایی شناسایی کند .
B. آنژیوگرافی کاهش دیجیتالی یا آئورتوگرافی از طریق فمورال را می توان برای مشاهده شریان های کلیوی انجام داد تنها وجود ضایعات اناتومیک شریان کلیوی اهمیت عملکرد ی انها را اثبات نمی سازد اثبات اهمیت عملکردی ضایعات باید به فرم pra افزایش یافته به دست اید .
C. Pra معمولا" در بیمار دارای هیپرتانسیون رنوواسکولار هم در وضعیت پایه ای و هم 4 ساعت پس از فعالیت افزایش می یابد .
D. بعضی متخصصین عقیده دارند که بهترین روش برای تایید تشخیص هیپرتانسیون رنوواسکولار سنجش pra در نمونه های خون گرفته شده از ورید های کلیوی هر دو کلیه است سطح pra در سمت مبتلا که حداقل یک برابر و نیم برابر میزان ان در سمت غیر مبتلا باشد قابل ملاحظه محسوب می شود .

E. ازمون های تفکیکی عملکرد کلیه از طریق کاتتریزاسیون حالب های دو طرف معمولا" پیش از جراحی در ابتدا برای اطمینان از این که نفرکتومی مورد نیاز است و کلیه باقی مانده به میزان کافی عملکرد خواهد داشت انجام می گیرد این روش به تشخیص ایسکمی کلیوی نیز کمک می کند ازمون های


تفکیکی عملکرد کلیه معمولا" اختلال عملکرد کلیه را در سمت مبتلا نشان می دهند مگر انکه ضایعات قطعه ای انقدر کوچک باشند که نتوانند اختلال عملکرد کلیوی قابل اندازه گیری ایجاد کنند در تفسیر این ازمون ها کاهش 50% یا بیشتر حجم ادرار 15% کاهش یا بیشتر در غلظت سدیم کاهش میزان فیلتراسیون گلومرولی و افزایش غلظت کراتی نین در سمت مبتلا برای ایسکمی کلیه تشخیصی در نظر گرفته می شوند ممکن است ضایعات دو طرفه با این تکنیک شناسایی نشوند و پاسخ های مثبت کاذب و منفی کاذب ممکن است روی دهد .

86
0 0