تفاوت سکته قلبی (انفارکتوس میوکارد) درجوانان وپیران:


درمقام مقایسه ،بیماران جوان نسبت به بیماران مسن با علایم غير مشخص ایسکمی حاد میوکارد و آنفارکتوس میوکارد(سکته قلبی)مراجعه می کنند و انفارکتوس میوکارد(سکته قلبی)درافرادپیر ممکن است اصلا تشخیص داده نشود. در بیماران مبتلا به آنفارکتوس حاد میوکارد(سکته قلبی)، سن یکی ازپیشگوکننده های قوی و مستقل مرگ و میر کوتاه مدت و بلندمدت است حتی در آنهایی که نسبتا کم خطر هستند با اولین بار است که انفارکتوس کرده اند و واجد شرایط درمان ترومبولیتیک هستند. در بیماران مسنی که انفارکتوس حاد روی می دهد علیرغم کوچکتر بودن منطقه انفارکتوس میوکارد امکان بروزنارسایی قلبی و شوک کاردیوژنیک بیشتر است.

درافرادپیری که واجد شرایط درمان ترومبولیتیک هستند، مرگ و میر کمتر است و سن به خودی خود،ممنوعیت انجام آن نیست. از سوی دیگر سن، پیشگوکننده مهم سکته مغزی هموراژیک یا غیر هموراژیک به دنبال درمان ترومبولیتیک است. در بیماران مبتلا به آنفارکتوس حادی که واجد شرایط درمان ترومبولیتیک هستند، آنژیوپلاستی اولیه در مراکز مجهز اثرات مفیدی بر میزان مرگ و میر دارد. بتابلوکر و آسپرین درمان های مهمی در سالمندان مبتلا به آنفارکتوس حاد هستند. هر دو این داروها مرگ و میر را کاهش می دهند و با این حال هر دو در این گروه سنی کم استفاده می شوند. سرانجام آن که مهارکننده های ACE زندگی بیماران مبتلا به انفارکتوس حاد میوکارد (سکته قلبی)و نارسایی بطن چپ را حفظ می کنند.

در سالمندان مبتلا به سندرم های کرونر حاد و مزمن، رگ سازی مجدد عروق رو به فزونی است. در ده سال گذشته هم عمل جراحی عروق کرونر (CABG) و هم آنژیوپلاستی از مرگ و میر سالمندان کاسته است که احتمالا حاکی از افزایش کاربرد پیوند شریان پستانی داخلی یا stent است. اگرچه هیچ مقایسه آماری میان درمان طبی و جراحی کرونر در پیران صورت نگرفته است، در کسانی که بیماری کرونر علامت دار دارند بهبودی قابل توجهی در کیفیت زندگی دیده میشود.


61
0 0