بیماریهای وریدها(بیماریهای سیاهرگ ها): قسمت سوم:







درمان لخته ها(درمان ترومبوز)

درمان لخته( ترومبوز )

وریدهای عمقی شامل بالابردن اندام و نیز تجویز داروهای ضد التهابی می باشد. استفاده از داروهای ضد انعقادی برای جلوگیری از تکرار ترومبوز و ایجاد آمبولی ریوی لازم است. با استفاده از هپارین (که یک داروی ضدانعقادی سریع الاثر است ) زمان نسبی ترومبوپلاستبن فعال شده را به ۲ تا ۲/ ۵ برابر میزان طبیعی می رسانند. مصرف هپارین به مدت ۷ تا ۱۰ روز ادامه پیدا می کند. تجویز وارفارین باید از چند روز قبل از قطع هپارین آغاز شود. تاثیر وارفارین را می توان با استفاده از زمان پروترومبین ارزیابی کرد .گاهی لازمست بیمار را به مدت چند روز تا بهبود درد و تورم بستری نمود. به هنگام شروع حرکت بیمار باید جوراب الاستیک پوشیده باشد. در مورد مدت درمان با داروهای ضد انعقادی اختلاف نظر وجود دارد اما معمولا" این مدت بین ۶ هفته تا ۶ ماه است. اگر رفع عواملی که خطر ترومبوفلبیت را افزایش می دهند امکانپذیر نباشد یا اگر ترومبوفلبیت مکرر ایجاد شود تجویز درازمدت داروهای ضد - انعقادی ممکنست ضرورت پیدا کند. در صورتیکه دلیلی بر منع مصرف داروهای ضدانعقادی در بیمار وجود داشته باشد یا آمبولی ریوی علی رغم مصرف داروهای ضد انعقادی تکرار شود ، داخل کردن یکصافی چتر مانند در وریداجوف تحتانی برای جلوگیری از آمبولی ریوی مفید است . داروهای فیبرینولیتیک مثل اوروکیناز و استرپتوکیناز می توانند برای درمان ترومبوز وریدهای عمقی موثر باشند اما باید این داروها را تنها در بیماران مبتلا به حالات خطرناک ترومبوفلبيت ابليو - فمورال مورد استفاده قرار داد.

اگر ترومبوفلبیت سطحی در اثر استفاده از کاتتر نابت داخل وریدی ایجاد شده باشد درمان آن برداشتن کاتتر و گرم کردن عضو مبتلا ست . بخاطر احتمال ترومبوفلبیت کاتترهای داخل وریدی را نباید در وریدهای اندام تحتانی داخل کرد. اگر عفونت وجود داشته باشد آنتی بیوتیک مناسب باید تجویز شود. داروهای ضد انعقادی تنها درصورت درگیری وریدهای عمقی اندام تحتانی یاشرایط خاص دیگر بکار می روند. گرم کردن و بالابردن عضو مبتلا ضروری است. اگر از جورابهای الاستیک استفاده شود حرکت بیمار اشکالی ندارد .

ادامه دارد....
70
0 0