بیماری های دریچه تری کوسپیدقلب: قسمت سوم:

پاتوفیزیولوژی بیماری های دریچه تریکوسپیدقلب(دریچه سه لتی قلب)



تنگی تریکو سپید، جریان خون دیاستولی را که از دریچه عبور میکند کاهش می دهد، فشار دهلیز راست را زیاد میکند و از برونده قلبی می کاهد. در نتیجه فیبروز یا بیماری و چسبندگی پیوندگاه ها، دهانه مؤثر دریچه تنگ می شود. جریان خون وریدهای سیستمیک یا دهلیز راست به داخل بطن راست مسدود می گردد و در زمان دیاستول بین دهلیز و بطن راست، گرادیان فشاری به وجود می آید. سطح مقطع طبیعی تریکوسپید ۷ سانتی متر مربع است؛ وقتی سطح دریچه به کمتر از ۱
/ ۵ سانتی متر مربع کاهش یابد، پر شدن بطن راست مختل می گردد. معمولا افزایش فشار متوسط دهلیز راست به بیش از ۱۰ میلی متر جیوه منجر به ادم محیطی می شود. ایجاد فیبریلاسیون دهلیزی، فشار دهلیز راست را بیشتر از وقتی می کند که ریتم سینوسی و انقباض دهلیز راست طبیعی است.

در TR، جریان خون سیستولیک به داخل دهلیز راست، فشار متوسط دهلیز راست را افزایش می دهد. جریان خون برگشتی، سبب موج CV برجسته ای می شود که به سیستم وریدی منعکس می گردد. افزایش بار حجمی دیاستولی بر بطن راست، موجب اتساع بیشتر بطن راست و در زمان دیاستول، باعث جابجایی سپتوم بين بطنی به سمت بطن چپ می شود. نارسایی بطن راست، فشارهای متوسط دهلیز راست و وریدهای اجوف را افزایش می دهد و منجر به احتقان وریدی سیستمیک و علایم نارسایی بطن راست می شود.


ادامه دارد......

74
0 0