ترومبوز وریدهای عمقی اندام تحتانی قسمت نخست:

تعریف ترومبوز :

ترومبوزدرواقع لخته شدن وریدهای عمقی ساق پا، ران یا لگن می باشد.

سبب شناسی ترومبوز(لخته):

تریاد ويرشوی سکون خون، آسیب جدار عروق و افزایش انعقادپذیری خون، فاکتورهای سبب شناختی اولیه درایجاد ترومبوز وریدی (تشکیل لخته)می باشند.

سکون خون ناشی از کاهش بازگشت وریدی است که به دنبال استراحت طولانی مدت در بستر، فلج عضو، اقدامات جراحی و نارسایی دریچه های ورزیدی روی می دهد. آسیب جدار عروق ممکن است به دلیل صدمه هنگام جراحی کاتتریزاسیون، ترومای نافذ یا غیرنافذ باشد. ممکن است افزایش انعقاد پذیری اولیه یا ثانویه باشد. علل آن شامل کمبود پروتئین پروتئین C، پروتئین S، آنتی ترومبین III)، بدخیمی، ترومبولیز، لوپوس آنتی کواگولان و جهش فاکتور ۷ است.

تظاهرات بالینی ترومبوزوریدی(DVT) :

اکثریت موارد DVT در آغاز تظاهری نداشته و برای تشخیص زودرس باید به آن شک بسیار داشت. ممکن است بیمار تنها شکایات مبهم و نامشخصی داشته باشد. علایم موضعی می تواند درد، تورم یا تندرنس در اندام میتلا باشد. گاهی به دلیل آمبولی ریه ثانویه به DVT درد سینه و تنگی نفس ایجاد میشود.

معاینه بالینی درترومبوز(لخته):

معمولا بافته های بالینی بارز نیستند ولی تورم موضعی اندام و تندرنس می تواند وجود داشته باشد. اندامی که علایم بالینی بارزی داشته باشد حاکی از ترومبوز وسیع ناحیه ایئئو نمورال آن است. در ترومبوفلبیت سطحی، وریدها به صورت طنابهایی لمس می شوند ولی در DVT چنین خبری شایع نیست. ممکن است علامت hona11 (درد یا مقاومت در خم کردن غیرفعال پا به سمت پشت مچ پا) وجود داشته باشد که شک بالینی را بر می انگیزاند ولی بافتهای غیراختصاصی است. ممکن است انسداد وریدی شدید باشد و در مواردی نادر ممکن است منجر به پاهایی رنگ پریده و اختلال خونرسانی شدید شود؟

تشخیص افتراقی



بایستی DVT را به دقت از سایر علل اندام تحتانی متورم و دردناک افتراق داد. اختلالات مهم این فهرست عبارتند از: بدخیمی، صدمات عضلانی اسکلتی، عفونت، أدم لنفاوی، نارسایی احتقانی قلب، کیست بیکر پاره شده. به طور شایع ادم دوطرفه پاها به عنوان عارضه جانبی داروهای مسدودکننده کانال های کلسیمی دیده می شود.


ارزیابی تشخیصی دربیمارمبتلابه لخته خون(ترومبوزعروقی):

ارزیابی دقیق ضروری است، زیرا معیارهای بالینی در ۵۰ درصد موارد دقیق نیستند. سونوگرافی داپلر بر بالین بیمار می تواند با دقت زیاد DVT را تشخیص دهد.


impedence and strain-gauge plethysmography تست هایی ساده و غیر تهاجمی هستند که در اکثر آزمایشگاه های غیر تهاجمی عروق وجود دارند و میزان دقت آنها در DVT بالای زانو بیش از ۹۰ درصد است. duplex scan وریدی با ترکیب سونوگرافی و داپلر در تشخیص DVT بسیار دقیق است و باید روش تشخیصی غیرتهاجمی انتخابی باشد. اگر تست های فوق تشخیص قطعی ندهند، ونوگرافی با ماده حاجب gold»


standard تشخیص و تعیین آناتومی وریدها خواهد بود. با این حال برای ونوگرافی تزریق ماده حاجب ضروری است و ممکن است در درصد کمی سبب سمیت کلیوی یا فلبیت شیمیاپی شود.

پیش آگهی :

منشأ اكثر ترومبوزهای وریدی اندام تحتانی، ساق پا است که بعدا به ران پیشروی می کند. در بیمار مبتلا به DVT ساق پا که درمان نشده باشد، شیوع پیشروی ترومبوز به ران تقریبأ ۳۰- ۲۰ درصد است. در DVT درمان نشده پا، عوارض جدی مزمن عبارتند از: نارسایی وریدی مزمن، آمبولی ریه و postphlebitic syndrome. سندرم اخير باارتنددرد اندام تحتانی، ادم، فیبروز و زخم مشخت می شود.


ادامه دارد......

95
0 0